📘 ارجاع مراجع به روان‌درمانی (مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها)

این راهنما منبعی برای کوچ‌ها است تا درک کنند چه زمانی و چگونه یک مراجع را به یک متخصص سلامت روان ارجاع دهند. هدف این است که به کوچ‌ها کمک شود تا تشخیص دهند و بدانند چگونه با مراجعی برخورد کنند که با یک مشکل سلامت روان خارج از محدوده کوچینگ مراجعه می‌کند. ارجاع دادن به معنای دعوت از مراجع برای بحث در مورد ارجاع، همکاری در ایجاد گزینه‌ها و توانمندسازی مراجع برای اقدام از طریق شناسایی منابع یا تعیین وقت ملاقات است. ارجاع به یک متخصص یاری‌رسان دیگر زمانی موجه است که مراجع وارد مسئله‌ای شود که فراتر از سطح صلاحیت کوچ است.

در فرآیند کوچینگ، یک مراجع ممکن است مسئله‌ای مرتبط با سلامت روان را مطرح کند. با سنجش گزینه‌ها، یک کوچ می‌تواند کوچینگ را به تعویق بیندازد، ادامه دهد، یا خاتمه دهد. برخی از مراجعانی که به دنبال کوچینگ هستند ممکن است مشکلات شدید سلامت روان از خود نشان دهند که باید در روان‌درمانی (که گاهی مشاوره نامیده می‌شود) به آن‌ها پرداخته شود. کوچ‌ها باید از محدودیت‌های خود آگاه باشند و تشخیص دهند که چه زمانی یک مراجع به چیزی بیش از آنچه کوچینگ می‌تواند ارائه دهد نیاز دارد. توافق‌نامه کوچینگ به عنوان ابزاری برای شما و مراجعتان عمل می‌کند تا پارامترهای آنچه در کوچینگ پرداخته می‌شود و آنچه پرداخته نمی‌شود را تعیین کنید.

حوزه روانشناسی مکرراً به کار با «کل وجود شخص» اشاره دارد؛ یعنی تعامل با اجزای بسیاری که یک فرد را تشکیل می‌دهند (روانشناختی، بیولوژیکی، عاطفی، اجتماعی و فرهنگی). در این مفهوم، یک کوچ ممکن است با مسائل مراجعی مواجه شود که خارج از تخصص و محدوده کاری او است که این امر قابل انتظار است. ارجاع یک مراجع به روان‌درمانی یا منبعی دیگر بخشی از فرآیند کوچینگ است. سایر منابع شامل گروه حمایتی، یک منتور، یک کوچ متخصص یا یک نماینده معنوی است.

یک مراجع ممکن است مسائلی را نشان دهد که موانعی برای حرکت به جلو ایجاد می‌کنند. اگر مراجع مسائلی را مطرح کند که مربوط به سابقه مسائل عاطفی حل نشده است و مانع از حرکت به جلو مراجع می‌شود یا اگر شرایط فعلی زندگی موانعی برای پیشرفت در فرآیند کوچینگ برای رشد ایجاد می‌کند، مراجع ممکن است از کار با یک متخصص سلامت روان بهره‌مند شود.